Een grote Deense registerstudie, eind augustus gepubliceerd in JAMA Network Open en deze week breder opgepikt in de medische vakpers, brengt in kaart hoe lang mensen semaglutide tegen obesitas daadwerkelijk blijven gebruiken. Onderzoekers van onder meer de Universiteit van Aarhus volgden 157.822 volwassenen zonder diabetes die tussen december 2022 en november 2024 in Denemarken met semaglutide begonnen. Na twaalf maanden was 49 procent van hen gestopt.
Het stoppen verliep geleidelijk: na drie maanden was 13 procent gestopt, na zes maanden 27 procent en na negen maanden 39 procent. In geen enkele onderzochte subgroep — naar leeftijd, geslacht, inkomen, eerder medicijngebruik of gewichtsgerelateerde aandoeningen — lag het stoppercentage na een jaar onder de 41 procent. Volwassenen jonger dan 30 jaar hadden 49 procent meer kans om te stoppen dan 45- tot 59-jarigen, en mannen 16 procent meer kans dan vrouwen. Ook een lager inkomen, eerdere maag-darmklachten en psychische aandoeningen hingen samen met eerder stoppen. Ruim twee derde van de deelnemers (68,8 procent) was vrouw; de mediane leeftijd was 49 jaar.
Een opvallend detail is dat een kwart van de stoppers binnen drie maanden opnieuw begon. De auteurs concluderen dat stoppen dus lang niet altijd definitief is en dat het vasthouden van contact met patiënten tijdens zo'n onderbreking kan helpen bij de behandeling op langere termijn. Waarom mensen precies stopten, is uit de registers niet af te leiden; de onderzoekers noemen bijwerkingen en de hoge kosten van het middel als waarschijnlijke factoren, maar dat is een interpretatie, geen meetresultaat.
De studie heeft de sterke en zwakke punten van registeronderzoek. Sterk is de omvang en het feit dat het om echt gebruik in de praktijk gaat, niet om een trialpopulatie die intensief wordt begeleid. Zwak is dat "stoppen" is afgeleid uit afgehaalde recepten, dat gewichtsverloop en de reden van stoppen ontbreken en dat de Deense situatie niet één op één op Nederland is over te zetten. Wel is de context vergelijkbaar: ook in Denemarken betaalt het overgrote deel van de gebruikers semaglutide tegen obesitas grotendeels zelf.
Voor Nederlandse lezers is dat de kern. Wegovy wordt in principe niet vergoed uit de basisverzekering; alleen via een strikte uitzonderingsroute — BMI van 35 of hoger mét een gewichtsgerelateerde aandoening én een afgeronde tweejarige gecombineerde leefstijlinterventie zonder voldoende resultaat — is vergoeding met machtiging mogelijk. Ozempic en Mounjaro worden wél vergoed bij diabetes type 2, niet voor afvallen. Wie zelf betaalt, legt bij Wegovy al snel enkele honderden euro's per maand neer. Deze cijfers laten zien dat een aanzienlijk deel van de gebruikers dat traject niet een jaar volhoudt, terwijl uit eerdere trials bekend is dat het gewicht na stoppen doorgaans weer grotendeels terugkomt. Wie een behandeling overweegt, doet er goed aan vooraf met de huisarts of behandelaar te bespreken wat een realistische duur en begroting is. Dit artikel bevat geen behandeladvies.