Groot overzicht in Annals of Internal Medicine: 38 trials vergeleken, tirzepatide voorlopig het sterkst van de beschikbare middelen

Op 31 augustus 2026 verscheen in Annals of Internal Medicine een geactualiseerd systematisch overzicht van GLP-1-receptoragonisten en co-agonisten voor gewichtsverlies bij volwassenen zonder diabetes. De onderzoeksgroep (Moiz, Filion, Samuels en collega's) had in 2025 al een vergelijkbaar overzicht gepubliceerd en voegde daar veertien nieuwe gerandomiseerde studies aan toe die tussen oktober 2024 en maart 2026 verschenen. Daarmee komt het totaal op 38 studies met 25.816 deelnemers en 17 verschillende GLP-1-gebaseerde middelen, tegenover 13 middelen in de vorige ronde.

Van de middelen die daadwerkelijk op de markt zijn, komt tirzepatide (Mounjaro) er het sterkst uit: −19,0% gewichtsverlies ten opzichte van placebo bij de hoogste onderzochte dosering. Semaglutide-injectie in de hoge dosis van 7,2 mg komt op −14,8%, orale semaglutide 50 mg op −14,3%, en orforglipron — de GLP-1-tablet die in de VS is goedgekeurd en waarvan de Europese beoordeling nog loopt — op −12,4%. Liraglutide, het oudste middel in de reeks, blijft steken op −5,8%. Die verschillen zijn groot genoeg om klinisch relevant te zijn, maar de onderzoekers benadrukken zelf dat het overgrote deel van deze cijfers uit losse placebogecontroleerde studies komt en niet uit directe onderlinge vergelijkingen.

Waar wél direct vergeleken is, wijzen de resultaten dezelfde kant op. In SURMOUNT-5 leidde tirzepatide na 72 weken tot significant meer gewichtsverlies dan semaglutide. In REDEFINE-1 en REDEFINE-5 deed de combinatie cagrilintide-semaglutide (CagriSema) het beter dan semaglutide alleen, al was het verschil in bloeddruk tussen beide beperkt. De hoogste getallen in het overzicht komen van middelen die nog nergens geregistreerd zijn: amycretine, een GLP-1/amyline-agonist, kwam uit op −23,9% en retatrutide, dat drie receptoren aanspreekt, op −22,1%. Dat zijn onderzoeksresultaten, geen beschikbare behandelingen.

Over de veiligheid vinden de auteurs geen nieuwe signalen. Maag-darmklachten kwamen bij de actieve middelen veel vaker voor dan bij placebo (76,0% tegen 40,1%), terwijl ernstige bijwerkingen (6,5% tegen 5,2%) en overlijdens (0,1% tegen 0,0%) zeldzaam bleven. De onderzoekers noemen ook nadrukkelijk wat het overzicht níet kan zeggen: de studieopzetten liepen te ver uiteen om de resultaten statistisch samen te voegen tot één meta-analyse, de langste follow-up bedroeg twee jaar, en geen enkele studie onderzocht vooraf het verlies van spiermassa — terwijl schattingen erop wijzen dat 25 tot 40 procent van het gewichtsverlies bij deze middelen uit vetvrije massa bestaat.

Voor Nederlandse lezers verandert dit overzicht niets aan de praktijk. Het gaat om een samenvatting van bestaand onderzoek, niet om nieuwe registraties of nieuwe vergoedingsregels. Mounjaro en Ozempic worden in Nederland vergoed bij diabetes type 2 volgens de geldende voorwaarden, niet voor afvallen. Wegovy wordt in principe niet uit de basisverzekering vergoed; alleen via een strikte uitzonderingsroute — BMI ≥35 mét een gewichtsgerelateerde aandoening én een afgeronde tweejarige gecombineerde leefstijlinterventie zonder voldoende resultaat — is vergoeding met machtiging mogelijk. Amycretine en retatrutide zijn in Europa niet verkrijgbaar, en voor orforglipron loopt de EU-beoordeling nog.

Wat het overzicht wel bruikbaar maakt, is dat het de getallen die los in persberichten en media circuleren in één kader zet, mét de bijbehorende onzekerheid. Een verschil van vijf procentpunt tussen twee middelen uit twee verschillende studies met verschillende deelnemers en verschillende looptijden is iets anders dan een verschil dat in één studie direct is gemeten. Welk middel in een individuele situatie passend is, hangt af van medische factoren die hier niet aan de orde komen; dat gesprek hoort bij de behandelend arts of apotheker. Dit artikel bevat geen behandeladvies.